Moim zdaniem wszyscy wielcy mistrzowie umarli

Krzysztof Penderecki

Krzysztof Penderecki

Pismo Święte jest źródłem inspiracji dla pisarzy, malarzy, muzyków – powiedział w rozmowie z Danutą Wencel Maestro Krzysztof Penderecki.

Danuta Wencel: Pan profesor po raz pierwszy gości w naszym mieście?

Krzysztof Penderecki: Byłem w Tychach kilka lat temu bardzo krótko na próbie AUKSO, gdy orkiestra stawiała pierwsze kroki. Jej założyciel, Marek Moś to wybitny muzyk i dyrygent, dlatego chętnie go wspieram. Nie miałem wtedy okazji przyjrzeć się miastu.

W dniu dzisiejszym przybył pan jako gość specjalny na wyjątkowy wieczór, otwierający nowy rozdział w historii orkiestry AUKSO. Będzie to pierwszy sezon koncertowy w jej nowej siedzibie, tyskiej Mediatece. Był pan na próbie orkiestry?

– Tak, dyrygowałem „Chaconne – in memoriam Giovanni Paulo II”, które jest w programie koncertu. To przecież 2 kwietnia, 11 rocznica śmierci św. Jana Pawła II. Po wyborze tego Wielkiego Polaka na stolicę piotrową napisałem „Te Deum” na głosy solowe, dwa chóry mieszane i orkiestrę symfoniczną (1978-80). A wracając do Tychów – świetna orkiestra, akustyki w której gra, mogłaby pozazdrościć niejedna sala koncertowa.

Pasja według św. Łukasza, jedno z najważniejszych dzieł muzyki polskiej XX wieku, została uznana za jedno z najważniejszych dzieł oratoryjnych w muzyce światowej. W swojej twórczości często wykorzystuje pan profesor motywy biblijne. Czy to misja przypomnienia współczesnemu zagonionemu człowiekowi o wymiarze duchowym życia?

– W mojej rodzinie była książka, z którą nigdy się nie rozstawaliśmy. To było Pismo Święte, które zawiera najlepsze teksty. Jest źródłem inspiracji dla pisarzy, malarzy, muzyków… To źródło, które nigdy nie wysycha!

A jacy twórcy inspirowali i dalej inspirują pana profesora?

– Bach, Beethoven, Bartok, Szostakowicz, Messiaen, ale moim zdaniem wszyscy wielcy mistrzowie umarli.

Jak zaczęła się Pana przygoda z muzyką?

– Wychowywałem się w małym miasteczku, wielokulturowej Dębicy. W domu zarówno dziadek, jak i ojciec grali na skrzypkach. Niektórzy mówią, że to niemożliwe, ale ja dokładnie pamiętam, że kiedy miałem dwa, trzy lata, chodziłem słuchać orkiestry dętej. Mieszkaliśmy z dziadkami obok kościoła parafialnego. Niedaleko była jednostka wojskowa, a w niej dwie orkiestry, które grały przed niedzielną sumą. Zawsze niecierpliwie czekałem na ten moment. Niania brała mnie na ręce i szliśmy słuchać. Gdy miałem pięć lat, mój ojciec wpadł na pomysł, abym i ja zaczął grać. Kupił mi skrzypki i kazał grać. Nie chciałem, ale nie miałem wyjścia (smiech)! W Dębicy nie było życia kulturalnego, jedyną rozrywką było słuchanie BBC. W tajemnicy oczywiście. A potem jedna szkoła, druga, studia i moja nieustająca miłość do muzyki…

Czy nie obawia się pan profesor tego, że publiczności czasem trudno zrozumieć muzykę współczesną?

– Wspaniale, że w takich miejscach, jakchociażby Tychy, można budować sale koncertowe. Mamy wspaniałe orkiestry i dzięki nim coraz więcej siedzib dla nich. Niedaleko powstała siedziba NOSPR. Dla Tychów Mediateka staje się centrum kulturowym. Sama obecność w nim, daje początek zainteresowania muzyką, a potem trzeba się z nią oswoić… Nie obawiam się i cieszę się z dzisiejszego wieczoru „Aukso plays Penderecki”.

Parafrazując naszego wieszcza – muzyka pana profesora „trafiła pod strzechy”?

– Raczej pod „blachy”(śmiech).

Rozmawiała: Danuta Wencel

źródło: Górnośląski Tygodnik Regionalny Echo
foto: Robert Jaworski / Forum


IT&CM Asia and CTW Asia-Pacific 2020

Zima w Dolinie Słońca!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *